<<
<<
^
Homo Combinatus werd ruim tien jaar geleden geschreven. Het boek was te ver vooruit, er was geen aansluiting op de bestaande praktijk. Sinds 1 juni 2010 is het op de markt, in eerste instantie zonder dat er iets aan promotie werd gedaan. Maar sinds enige jaren kunt u onder andere deze website bekijken.

Momenteel worden in de wetenschappelijke wereld stukje bij beetje zaken ontdekt die al lang en breed in Homo Combinatus staan beschreven. Die ontdekkingen zijn maar al te vaak het gevolg van toevalstreffers; een onderling verband is er vrijwel niet, gericht zoeken is er niet bij.

Aan zulke afzonderlijke stukjes en beetjes heb je niet zo veel. Je moet het onderlinge verband laten zien, zodat duidelijk wordt wat hun functie is binnen het geheel en hoe ze elkaar beïnvloeden.
Dat is wat in Homo Combinatus gebeurt.

Homo Combinatus, met zijn brede opzet, zou vanuit geen enkele 'discipline' geschreven kunnen zijn, hoewel men kan stellen dat er enige overeenkomst is met de psychologie, aangezien de fysieke kant van de problematiek buiten beschouwing blijft.
De auteur, Eit van der Heide, heeft van oorsprong geen medische achtergrond, hetgeen het hem mogelijk maakt om op een onbevangen manier te kijken naar de door hem onderzochte problematiek.
In latere jaren heeft hij een omvangrijke medische kennis verworven en het is de combinatie van die kennis en zijn kennis op het gebied van de informatica - dat wil dus zeggen op het gebied van gegevensverwerking - die hem er toe heeft aangezet dit toch wel uitzonderlijke werk tot stand te brengen.



- - - - - o0o - - - - -




Er is een zekere overeenkomst tussen mens en computer: ze houden zich beide bezig met gegevensverwerking. Dit heeft onherroepelijk tot gevolg dat er parallellen optreden. Men vindt dat bijvoorbeeld terug in de manier waarop ons erfelijk materiaal wordt doorgegeven: door opslag van de gegevens, de 'data', op 'gegevensdragers': onze genen.

Geregeld zijn we echter getuige van het verschijnsel dat mensen die de gegevensverwerking op basis van de genen - welke volkomen parallel loopt aan de gang van zaken in een computer - al lang als iets doodnormaals hebben geaccepteerd, de verdere overeenkomsten niet wensen te accepteren.
Maar uiteindelijk zullen zij daarmee vastlopen en de werkelijkheid onder ogen moeten zien: het gaat bij de mens en de computer om vergelijkbare processen, die daardoor aan de hand van onze kennis van computers bij de mens zichtbaar gemaakt kunnen worden.
Hierdoor kan in Homo Combinatus onder andere uitgelegd worden waarom wij dromen en waardoor onze dromen vaak zo'n wonderlijk (lijkend) verloop hebben. Want zelfs de meest fantastische droom heeft een volkomen logische en technisch goed verklaarbare basis. Daar is niets mystieks aan, het is gewoon een kwestie van gegevenstechniek. Ook de verklaring voor het optreden van versprekingen is een mooi voorbeeld.
De lezer hoeft over geen enkele kennis op het gebied van computers, gegevensverwerking of enig ander vakgebied te beschikken. Uitleg van de paar benodigde basisprincipes is op een gemakkelijk te bevatten manier in het boek geïntegreerd.


De kern van het verhaal is dus, nogmaals, dat het gaat om gegevensverwerking en dat het er weinig toe doet of die nu plaats vindt in een mens of een computer, omdat altijd de voor die gegevensverwerking meest logische weg zal worden gevolgd. Gelukkig raakt dit inzicht steeds meer geaccepteerd.









Onderstaand enige recente ontdekkingen, vondsten en speculaties
en hun relatie tot Homo Combinatus.





In juni 2010 publiceerde de Radboud universiteit een artikel onder de kop:

Doorbraak in schisisonderzoek

Het gaat om een onderzoek door Huiqing Zhou en Hans van Bokhoven van de afdeling Antropogenetica. Onderstaand citeren we het eerste gedeelte uit dat artikel en een stukje dat er wat verderop in staat.

Geblokkeerde ritssluiting veroorzaakt schisis.

Onderzoekers van het UMC St Radboud hebben ontdekt hoe schisis ontstaat. Normaalgesproken groeien tijdens de ontwikkeling van het embryo de linker- en rechterhelft van gehemelte en lip aan elkaar vast, alsof een rits wordt dichtgetrokken. Maar wanneer twee belangrijke genen niet goed samenwerken, wordt die rits geblokkeerd door een dun laagje cellen en ontstaat een hazenlip. De ontdekking, die wordt gezien als een belangrijke doorbraak in het schisisonderzoek, is online gepubliceerd in het Journal of Clinical Investigation.


- - - () - - -

Cellaag slopen
In de vroege ontwikkeling van het embryo – zowel bij de muis als de mens – groeien lip, kaak en gehemelte van de beide lichaamshelften naar elkaar toe. Daarvoor moeten allerlei moleculaire en cellulaire processen op elkaar worden afgestemd. Veel van die processen staan onder centrale regie van de genen IRF6 en p63. Van Bokhoven: “Een essentiële stap naar de vergroeiing van de beide helften is de ‘sloop’ van een huidlaagje dat maar één cellaag dik is. Wordt dat laagje niet op tijd afgebroken, dan groeien de beide helften niet aan elkaar, dan kan de ritssluiting niet worden dichtgetrokken. Met schisis tot gevolg.”


- - - () - - -


Waarom er een – in principe volstrekt overbodige – verbinding is die ‘dichtgeritst’ moet worden blijft volledig in het duister. Dat is alleen te begrijpen als men uitgaat van de Homo Combinatus.
Er is hier ook duidelijk sprake van twee afzonderlijke lichaamshelften, die elk hun eigen huid hebben. Van twee afzonderlijke embryo’s dus. Als de huid ter plaatse van de aanzetting niet wordt verwijderd kunnen ze niet aan elkaar worden gekoppeld.


Voor de volledigheid wijzen we nog op het volgende. Er wordt hier gesteld dat een paar genen niet goed samenwerken. Dat is een manier van uitdrukken die ingeburgerd is geraakt, maar eigenlijk klopt het niet. Genen werken niet samen en ze functioneren ook niet op andere manieren. Genen dienen alleen als gegevensdrager. Het uitlezen van hun gegevens en de daarop volgende verwerking daarvan wordt gedaan door andere onderdelen, waarvan men wel kan zeggen dat ze functioneren.
In Homo Combinatus worden deze zaken uitgelegd in het hoofdstuk over het systeem dat het lichaam opbouwt en daartoe de genen uitleest. Het is dat systeem dat de beschreven processen op elkaar afstemt, op basis van de informatie die het ontleent aan de genen.





In het februarinummer 2011 van Psychologie Magazine was het onderstaande artikel opgenomen onder de kop:

Wat is het ‘anarchische hand-syndroom’?

BIJ MENSEN MET EEN ANARCHISCHE HAND lijkt een van de handen een eigen wil te hebben. De ‘ondeugende’ hand pakt bijvoorbeeld iemands ijsje af. Of hij drukt op een knopje van de afstandsbediening terwijl de andere hand net een kanaal heeft geselecteerd. De aandoening is waarschijnlijk het gevolg van schade aan de supplementaire motorische cortex, een hersengebied dat intenties omzet in acties. Door die schade valt de bewuste controle weg. Komt er een externe prikkel langs – zoals een lekker ijsje – dan reageert de ‘ondeugende’ hand onwillekeurig in een reflex. Die reactie kan ons brein dan niet meer onderdrukken
.

Het leven is vol verrassingen, dat zien we nu maar weer: een hand die kan zien, ook nog eens in staat is om een lekker ijsje te herkennen en als de bliksem, geheel zelfstandig en zichzelf met arm en al nauwkeurig aansturend(!!) iemand dat ijsje uit de vingers graait, zonder dat de hersenen er iets tegen kunnen doen! Wat een intellect in een doodgewone hand! Waarvoor hebben wij eigenlijk nog een hoofd nodig?
Ach ja, natuurlijk: om het ijsje op te eten!

Maar alle gekheid op een stokje, we mogen aannemen dat de schrijver/schrijfster van dit artikel wel beter weet en zich met deze formulering een beetje heeft vergaloppeerd. Dat overkomt ons allemaal wel eens.


Toevallig bevat Homo Combinatus een passage die wel wat op het vorenstaande artikel lijkt:

Maar wat maakt dat in vredesnaam uit als ze toch volkomen zelfstandig zijn en alles op hun eigen manier bekijken? De ene helft ziet een vlieg aankomen en mept er op los, de andere zou net een kopje thee naar de mond brengen en ziet het vocht het luchtruim kiezen. En als ze een koekje bij de thee hebben proberen ze het allebei te pakken te krijgen voor de ander erbij kan.
Zo werkt het dus mooi even niet!


We moeten ons helaas beperken tot vorenstaand citaatje, dat u in dit verband maar als een aardigheidje moet zien. Het complete verhaal is te lang om het hier af te drukken. Het komt er uiteraard op neer dat we te maken hebben met twee zelfstandige hersenen, die in elkanders vaarwater komen als er problemen met de onderlinge koppeling ontstaan.

Deze dingen zijn al vele jaren geleden uitgezocht, in Homo Combinatus wordt daar dankbaar gebruik van gemaakt. Het enige verschil met de mensen die het uitzochten is dat zij er geen notie van hadden dat het niet om twee halve hersenen gaat, maar om twee zelfstandige hersenen die er min of meer uitzien als twee helften (om de ruimte zo nuttig mogelijk te gebruiken zijn de oorspronkelijk bolvormige hersenen aan de binnenkant afgeplat en stijf tegen elkaar aangezet, met hun hersenvliezen er tussen als afscheiding).
Zodra de koppeling tussen de twee hersenen niet (meer) correct functioneert komt de dominantie van de Eerste Hersen in het gedrang. Met dominantie wordt bedoeld dat hij de enige van de twee hersenen is die het lichaam aan mag sturen. Ook de Tweede Hersen krijgt dan vat op de aansturing en gaat het soort geintjes uithalen dat hierboven werd beschreven.





Op 14 juni 2011 was op de website Faqt het volgende te lezen, in een artikel van de hand van Joost Tadema:

Hersenen kletsen onbewust

Uniek want voor het eerst te zien: je hersenen die nog druk doorwerken als je bewusteloos bent geraakt.

Wat er in het dagelijks leven in je hersenen gebeurt weten we al. Maar wat gebeurt er in je hersenpan als je je bewustzijn verliest? Voor het eerst zijn er beelden beschikbaar van de hersenactiviteit op het moment dat een persoon bewusteloos raakt.

De beelden zijn gepresenteerd op een Europees congres van anesthesisten in Amsterdam. Op de beelden lijken verschillende delen van de hersenen met elkaar ‘te praten’. De professoren achter de animatie stonden met open mond te kijken naar wat ze hadden ontdekt.

Ze denken dat het dankzij de scantechniek gemakkelijker wordt om plaatselijke hersenschade bij personen buiten bewustzijn aan te wijzen. Zoals gebruikelijk gaan ook deze wetenschappers niet over één nacht ijs en willen meer scans maken voordat ze vaststellen wat er allemaal gebeurt.

Wel bewijst de animatie het gelijk van een eerdere theorie van professor Susan Greenfield van de universiteit van Oxford. Zij claimt dat bewusteloosheid een proces is waarbij verschillende hersendelen elkaar onderdrukken.



Laat ons eens zien wat Homo Combinatus daar over zegt.

Leven wij voort in onze kinderen?

In het vorenstaande werd ietwat summier, ietwat schetsmatig ook, de weg getekend die het leven aflegt op zijn weg naar boven.
Zo helemaal vanzelf gaat dat natuurlijk niet. De volgende stap kan alleen worden gezet als de vorige werd onthouden, anders zou eerst de vorige weer moeten worden gezet. Reeds in het meest prille stadium moet dus een permanent geheugen aanwezig zijn, een geheugen dat zodanig in het levende wezen is ingebed dat het bij de voortplanting kan worden doorgegeven, hetzij volledig, hetzij in een gecomprimeerde vorm, zodat het zich als het ware kan ontrollen naarmate het daartoe bij de ontwikkeling van het nieuwe individu de gelegenheid krijgt.
We hebben hier overigens te maken met standaardcomputertechnieken, sterker nog, datgene wat we door overerving van onze ouders verkrijgen is in principe ook weinig meer dan het deel van het geheugen dat we bij onze computers omschrijven met ROM: Read Only Memory. Zelfs als we verder zo beschadigd zijn dat we geen enkele activiteit meer kunnen ondernemen zal dit gedeelte, met zijn onwrikbaar verankerde gegevens, gewoon blijven functioneren. Bij algehele verdoving maken we daar handig gebruik van. Ook als we bewusteloos zijn of zelfs in coma liggen draait alles gewoon door en wordt zonder problemen aan het herstel gewerkt.


Let vooral op de laatste zin. Er kan natuurlijk alleen aan het herstel worden gewerkt als er getest kan worden, hetgeen automatisch inhoudt dat er signalen heen en weer worden gestuurd, oftewel 'door verschillende hersendelen met elkaar gepraat wordt'. Logisch, kan domweg niet anders.


Wat de theorie inzake het ‘onderdrukken van het ene hersendeel door het andere’ betreft, in Homo Combinatus lezen we onder andere het volgende:

De Beheerders, die het lichaam in de juiste conditie moeten houden, worden altijd heen en weer geslingerd tussen de vaak tegengestelde wensen van Iks en Database Managers, waarbij onherroepelijk het moment komt dat de Iks vastlopen, al dan niet door toedoen van die andere twee paar, en uitgeschakeld worden.

Dit is een kwestie van doodgewone besturingstechniek. Het is het besturingssysteem – in Homo Combinatus ‘de Beheerders’, in andere publicaties meestal “immuunsysteem” of “autonoom zenuwstelsel” genoemd – dat het lichaam in stand houdt en daarom de touwtjes in handen heeft waarmee het de andere onderdelen waar nodig in- en uit kan schakelen. Het zorgt er bijvoorbeeld voor – of we dat nu willen of niet! – dat we in slaap vallen, dat ons lichaam seksueel wordt geactiveerd, dat we trek krijgen in de stoffen die ons lichaam op enig moment nodig heeft (daarom wisselt onze smaak constant en is hij dus niet betrouwbaar), dat onze bloeddruk op peil blijft.

Houd u overigens wel even goed in het oog dat het in het artikel om een animatie gaat? Het is niet uit te maken in hoeverre er enig verband met de werkelijkheid is.



Nog maar een voorbeeldje?

We kijken maar weer eens op de website Faqt, een verdraaid gemakkelijke website als je zo eens wat gegevens wilt oppikken. Het artikel is geplaatst op 31 mei 2011 door Philip Dröge.

Woordjes kijken in het brein

Wetenschappers kunnen in je hersenen zien wat je wilt zeggen. Een zegen voor mensen die niet kunnen spreken.

Zeg het woord ‘soep’. Voordat de klanken je mond hebben verlaten, hebben je hersenen het woord samengesteld. ‘Soep’ bevat drie klanken, de s, de oe en de p, die aan elkaar moeten worden geregen. Ieder van die klanken komt uit een ander deel van je brein, voor ze samen worden gesteld tot een woord.
Zo spreek je. Wil je ‘soep’ zeggen dan maken je hersens de drie klanken. Je stelt die samen tot een woord, dat via de mond naar buiten komt.

Dat hebben neurolinguïsten aan het Center for Innovation in Neuroscience and Technology at the University of Washington (VS) per ongeluk ontdekt.

Door mensen onder een scanner te leggen terwijl ze spraken, werd duidelijk dat iedere klank een eigen stukje hersens heeft. Het was eigenlijk de bedoeling om te kijken hoe (mensen) de hersens van mensen met epilepsie werken, maar toen ze spraken, werd duidelijk hoe spraak werd gevormd.

De stukjes hersen waar de klanken worden gevormd heten de gebieden van Wernicke en Broca. De veertig klanken die werden ontdekt komen uit het gebied van Broca, het samenstellen gebeurt in het gebied van Wernicke.

Mensen die een hersenbloeding hebben in deze delen van de hersens, kunnen vaak niet meer spreken, of ze spreken wartaal.

Met de ontdekking is het mogelijk om op termijn een machine te ontwikkelen die je gedachten leest en omzet in een stem. Daarmee zouden mensen geholpen zijn die bijvoorbeeld geen stembanden meer hebben. Volgens de onderzoekers kan dat over een paar jaar al zo ver zijn.

Het onderzoek staat in het Journal of Neural Engineering.


Tja, het eerste wat je opvalt is dat het weer eens allemaal per ongeluk ging!


Homo Combinatus bevat een hoofdstuk dat volledig gaat over spreken, schrijven en typen. Dat hoofdstuk, waarin bijvoorbeeld wordt uitgelegd hoe versprekingen en verschrijvingen tot stand komen, kan hier natuurlijk niet compleet worden weergegeven.
Maar alleen al de onderstaande zin spreekt boekdelen:

De aansturing van de spraak gebeurt per letter, c.q. per klank of combinatie van dergelijke bouwstenen; veel voorkomende combinaties worden in de bibliotheken opgeslagen, andere worden per voorkomend geval bekeken.

Men heeft dus – per ongeluk – deze routinebibliotheken zichtbaar gemaakt en wel in het gebied waar men ze mocht verwachten.



Nu we toch met de spraak bezig zijn kunnen we er ook nog wel een ander stukje aan vastknopen.
We verwijzen naar een artikel dat op 23 april 2010 te lezen was op genoemde website Faqt, alwaar het door de redactie was geplaatst onder de kop:

De wenkbrauwen van Sacha de Boer

Het eerste gedeelte van dat vrij lange artikel luidt als volgt:

Hoewel ze zich daar niet altijd bewust van zijn, gebruiken nieuwslezers wenkbrauwen en hoofd om eigenschappen van hun nieuwsberichten duidelijk te maken.

Bijvoorbeeld om belangrijke woorden te benadrukken of om aan te geven of ze over een luchtig of ernstig onderwerp praten. Onderzoek aan de universiteit van Tilburg laat zien hoe en wanneer nieuwslezers visuele expressies gebruiken. De informatie kan worden gebruikt om betere avatars te maken – door digitale technieken geanimeerde gezichten waarmee mensen natuurgetrouw met computers kunnen communiceren. Nieuwslezers zoals Sacha de Boer geven aan dat ze in hun berichtgeving neutraal proberen over te komen, en hun gezichten neutraal houden bij het uitspreken van het nieuws.


De eerste zin maakt meteen duidelijk dat de nieuwslezers hun hoofd en wenkbrauwen niet gebruiken om de eigenschappen van hun nieuwsberichten duidelijk te maken! Ze proberen dat, zoals uit de laatste zin blijkt, zelfs te voorkomen!
Er moet derhalve voor die bewegingen een zelfstandige reden aanwezig zijn die zich aan de controle van de sprekende persoon onttrekt. Het is een beetje als met de ademhaling: je kunt hem indien nodig even stopzetten, maar daarna gaat hij toch echt weer zijn eigen gang.



In Homo Combinatus wordt op deze zaken tamelijk diep ingegaan. Het is onmogelijk om dat hier allemaal te laten zien. Onderstaand dus een citaatje dat men voor een volledig begrip in zijn verband met de rest van het hoofdstuk zou moeten zien:

De spraak is een combinatie van elektronisch denken en mechanisch bewegen. Als we iets willen zeggen vormen we eerst in het werkgeheugen, c.q. de werkgeheugens, de woorden, brengen die over naar de uitvoerbuffers voor de spraak en sturen van daaruit door middel van een stevige energiepuls de spraakorganen aan.

Dit aansturen met behulp van energiepulsen nu is prachtig zichtbaar. Als u het geluid van uw tv uitzet, ziet u niet alleen dat de mensen lijken te happen als vissen op het droge, maar dat ze ook allerhande rare, rukkerige bewegingen maken, bewegingen die voor het voortbrengen van geluid echt niet nodig zijn!
Schakelt u het geluid weer in dan kunt u heel gemakkelijk vaststellen dat elke keer als er een paar woorden naar buiten komen het hoofd naar links of naar rechts vliegt, omhoog komt en weer omlaag zakt, dat een arm een eindje omhoog komt en weer neerdaalt en ga zo maar door. Ondertussen is op het gezicht mooi de afregeling van de hersenen af te lezen: belangrijke woorden, dus hoge spanning, de wenkbrauwen vliegen omhoog, de ogen gaan wijd open, het hoofd komt omhoog, overbodige gegevens, dus lage spanning, de ogen zakken zowat dicht, het hoofd blijft beneden.



Wat die afregeling van de hersenen betreft:

In Psyche en Brein 1102 vinden we een uitgebreid artikel onder de kop:

Ons denkvermogen kan abstracte begrippen alleen verwerken door ze op te hangen aan een fysieke kapstok.

Het is zinloos om dat artikel hier geheel of gedeeltelijk weer te geven, we beperken ons tot de tekst bij een foto van een dame met een injectiespuit op haar voorhoofd.

Als de spieren die nodig zijn om de wenkbrauwen te fronsen worden verlamd door een botoxinjectie, raken ook de netwerken in de hersenen verstoord die verantwoordelijk zijn voor het verwerken van negatieve emoties.
Het kost dan meer moeite om droevige en boze zinnen te begrijpen.


In Homo Combinatus wordt dus uitgelegd wat het verband is tussen de spieren waarmee we de wenkbrauwen fronsen en de afregeling van de hersenen (daarom staan die spieren zo nadrukkelijk afgebeeld op het omslag).



Er volgen nu nog twee items, daarna stoppen we er mee. Beide baseren we op artikelen van de website Faqt.
Het eerste werd op 29 juli 2010 geplaatst door Germen onder de titel:

Mind melt bij mensen

Heb je wel eens het gevoel dat iemand in je hoofd kruipt? Grote kans dat je gelijk hebt.

Het is keer op keer het redmiddel in uiterste nood op de Enterprise: faalt de Universele Tranlator, dan is er altijd officer Spock of een andere Vulcan die zijn geest kan laten samensmelten met die van een andere intelligente levensvorm. Weer de zoveelste wetenschappelijke fail van Star Trek bedenker Gene Roddenberry?

Niet helemaal. Onderzoekers kwamen er achter dat de elektrische hersengolf-patronen van twee mensen die over hetzelfde onderwerp spraken, op elkaar gaan lijken. Dit werkt alleen maar als de luisteraar de spreker ook echt begrijpt: iets in het Russisch voorlezen had geen effect. Dus van paranormale effecten is, lijkt het, geen sprake. Het eerste harde bewijs dat er werkelijk een klik kan bestaan tussen twee mensen?


Vrijwel iedereen kent het prachtige nummer 'Strangers in the night', gezongen door Frank Sinatra en het al even mooie nummer 'Ich hab'die Liebe gesehn (beim ersten Blick in deine Augen)', gezongen door Vicky Leandros. Daarin komt een overbekend, fascinerend gegeven aan bod: twee mensen die elkaar tegen komen, ogenblikkelijk weten dat ze bij elkaar passen en voor altijd bij elkaar blijven: de droom van vrijwel ieder mens!

Het klikt tussen die mensen. In Homo Combinatus wordt daar uitgebreid op ingegaan. In bovenstaand geval zal vermoedelijk ook de functie van het ritme zijn invloed hebben, een verschijnsel dat bij de behandeling van het spreken aan de orde komt.


Onderstaand een paar citaten.

‘We keken elkaar aan en het klikte meteen! Sindsdien zijn we altijd bij elkaar gebleven.’
Hoe vaak hoort men zo iets niet! Een enkele blik in elkanders ogen is voldoende om te weten dat men bij elkaar past.
Maar hoe kan dat nu?
Als penis en clitoris eigenlijk al niets met seks hebben te maken, hoe moet het dan in vredesnaam met de ogen zitten? Als er één onderdeel van ons lichaam is waar niemand anders aan mag zitten dan is het wel het oog!

Wel, we hadden het er al even over: het gaat hier niet zozeer om de ogen zelf, maar om de frequenties die we erin terugvinden.
Als iemand overlijdt ‘breken’ de ogen. Alle functies in de hersenen komen tot stilstand, alles wat pulsen en frequenties via het zenuwstelsel liet verplaatsen houdt ermee op.


- - - () - - -


Transport van energie gaat veruit het gemakkelijkst tussen objecten die op dezelfde frequentie resoneren. De MRI-scanner is bijvoorbeeld op dat principe gebaseerd; het klikt tussen de scanner en de geselecteerde slice.

Als die objecten gelijkgestemde gitaren zijn kunnen we dat horen: als een snaar van een ervan wordt getokkeld gaat bij de andere gitaren dezelfde snaar meezingen.

Als die objecten mensen zijn kunnen ze het voelen, speciaal als ze erg dicht bij elkaar zijn. Als twee mensen, die op dezelfde frequenties resoneren, in rechtstreeks contact met elkaar zijn zullen hun inwendige resonanties versterkt worden!


- - - () - - -


Als twee mensen elkaar recht in de ogen kijken ontstaat er op een gegeven ogenblik een resonantie die je tot onder in je ruggengraat voelt. Op zo’n moment ontstaat er een gemeenschappelijk gevoel, wat de een voelt, voelt de ander ook. Bij de meeste mensen duurt het een poosje voor ze beiden op dezelfde golflengte zitten - letterlijk - maar soms komt het voor dat de frequenties al gelijklopen als men elkaar voor het eerst ontmoet: het ‘klikt’ dan meteen, men voelt dat men bij elkaar past.

Ook hier geldt uiteraard weer dat deze citaten deel uitmaken van een veel groter verband en dat men voor dat verband de gehele tekst tot zijn beschikking moet hebben.



Het tweede werd op 20 december 2010 geplaatst door Otje van der Lelij, onder de titel:

Dementie: als een zebra zijn strepen verliest

Als je je begrippen en feiten niet meer kunt herinneren, kan dat een teken zijn van beginnende Alzheimer, blijkt uit een Franse studie.

Je weet wat een zebra is: een Afrikaans zoogdier met een zwart-wit strepenpatroon. Je weet dat de Eerste wereldoorlog begon in 1914. En als iemand het heeft over de Kerstman, behoeft dat geen verdere uitleg. Voor al deze feitelijke kennis in de wereld heeft ons brein een aparte archiefkast: het semantisch geheugen, ofwel het geheugen voor betekenissen.

Als dit geheugen begint af te brokkelen is dat een mogelijke aanwijzing voor semantische dementie of de ziekte van Alzheimer, beweren Franse neurologen en psychologen van de universiteitsziekenhuizen van Caen en Rennes. Tot zover niets nieuws. Maar waar deze wetenschappers nu achter zijn gekomen is welke onderdelen van het semantisch geheugen als eerste achteruit gaan als deze ziektes de kop op steken.

Ze onderwierpen zestien patiënten met de ziekte van Alzheimer en acht patiënten met semantische dementie aan bepaalde testjes. En wat bleek?

Patiënten vergeten als eerste de onderscheidende kenmerken van een object of dier. Zo vergeten ze bijvoorbeeld dat een zebra zwart-witte strepen heeft, en een giraffe een lange nek.
Bron: wordt gepubliceerd in de januari 2011 editie van Cortex
.

We zien in dit artikel een zeer redelijke verklaring van het verschijnsel dementie, die overeenkomt met hetgeen daar over in Homo Combinatus te vinden is.


Onderstaand twee citaten uit Homo Combinatus.


Dan komt sluipend, onafwendbaar, de aftakeling van onze hersenen. We moeten de ene overkoepelende structuur na de andere loslaten tot we ten slotte weer terechtkomen bij de beperkte structuren uit onze jeugd: we zijn dement geworden. Soms werken de mutatiebestanden nog wel redelijk, men staat er dan van te kijken hoe demente mensen sommige recente gegevens toch nog kunnen hanteren.

Als het zo ver met ons komt dat we ook de allereerste structuurtjes niet meer kunnen bevatten zijn we seniel geworden.
Over het algemeen zal worden begonnen met het verkleinen van de tabellen en/of het vereenvoudigen van de structuren, voordat er structuren worden afgestoten. Stad en dorp worden gebracht onder dezelfde noemer, dezelfde tabelkop: woonplaats. We volgen nu nog slechts de ‘grote lijnen’.


- - - () - - -


En zo dommelen wij langzaam in, de werkelijkheid vervaagt, het verleden, dat stabiel en moeiteloos kan worden opgeroepen, begint zijn plaats in te nemen. We leven nu steeds meer in de wereld van de Tweede Ik, een wereld die vooral bij de man nogal kan afwijken van die van de Eerste Ik; we worden steeds vreemder...

Een niet te onderschatten onderdeel van dit vervreemdingsproces is de invloed van de Database Management Systems, die een volslagen andere logica hanteren dan de Iks. Nu de toetsing aan de werkelijkheid niet meer plaats heeft en de corrigerende invloed die daarvan uitgaat verdwijnt, komen er onbestaanbare gegevenscombinaties tot stand.

Men kan een dier voor de wagen spannen, maar dat moet dan wel een trekdier zijn en geen kat of kanarie. Als nu de Database Management Systems gemakshalve alles wat kan rijden onder de noemer ‘wagen’ brengen en ook nog eens alle dieren bij elkaar onderbrengen - dat scheelt het bijhouden van honderden, zo niet duizenden tabellen met groepsindelingen, bijvoorbeeld zangvogels, trekdieren, auto’s, treinen - dan ontstaat het verschijnsel van die wonderlijke verhalen waar je in eerste instantie als buitenstaander geen touw aan vast kunt knopen: ik spande mijn kanarie voor de trein en voer naar Purmerend.



Tot slot de laatste zinnen uit het voorwoord van Homo Combinatus:

Men zal eindelijk eens tot het besef moeten komen dat als er sprake is van werkgeheugens en routines er ook iemand moet zijn die deze dingen heeft geconstrueerd. Zelfstandige routines kunnen slechts ontstaan als onderdeel van een goed doordacht, zogenaamd gestructureerd programma. We vinden ze niet in het een of andere beginnersprogramma en ze ontstaan al helemaal niet ‘vanzelf’. Hier moet een hoogintelligente programmeur aan het werk zijn, die zijn vak uitoefent volgens de regels der kunst! De medische opleiding zal daarop aangepast en derhalve grondig gewijzigd moeten worden.




Deze website was oorspronkelijk uitsluitend bedoeld ter promotie van het boek Homo Combinatus. Hij bestond alleen uit de bladzijden 1 en 2. De actualiteitenrubriek op bladzijde 1 was niet aanwezig.
Om de plaats van het boek ten opzichte van de wetenschappelijke wereld duidelijk te maken werd na enige tijd het overzicht op bladzijde 3 toegevoegd. Al gauw kwam aan het licht dat daarbij een grens getrokken moest worden; het boek genereert door zijn brede opzet een dermate grote hoeveelheid mogelijkheden voor commentaar, dat men gerust kan stellen dat anders het eind zoek zou zijn.
Aan de andere kant moest echter worden vastgesteld dat het erg jammer zou zijn om puur op basis van ruimtegebrek af te zien van de mogelijkheid om het brede en vooral samenhangende overzicht te tonen dat slechts door koppeling aan interdisciplinaire boeken als Homo Combinatus mogelijk is. Daarom werd de variabele rubriek 'Een greep uit de actualiteit' op bladzijde 1 toegevoegd waarin, in tegenstelling tot het statische overzicht op bladzijde 3, artikelen kunnen komen en gaan.
Vanaf dat ogenblik werd het doel van deze website het geven van een breed, samenhangend overzicht aan zijn bezoekers van hetgeen vanuit de wetenschappelijke wereld zoal voorbij komt, maar wel nog steeds met Homo Combinatus als de spil waar alles om draait en de mogelijkheid om daarmee waar nodig ietwat te relativeren.


Als laatsten werden het apneu-artikel en het corona-artikel toegevoegd.




- 3 -
<<